Een jaar geleden merkte Ruben dat hij vastliep. Vooral de band met zijn vader drukte steeds zwaarder op hem. “Mijn moeder zei op een gegeven moment: ‘Praat eens met iemand’,” vertelt hij. “Toen ben ik gaan zoeken en kwam ik bij Mozaïek Welzijn terecht. Het eerste gesprek voelde meteen vertrouwd. Er werden vragen gesteld waar ik zelf nooit over had nagedacht.”

De druk van verwachtingen

Ruben omschrijft zijn vader als liefdevol, maar ook als iemand met hoge verwachtingen. “Hij woont nu honderd kilometer verderop. Ik heb mijn eigen leven: werk, sport, vrienden, een vriendin en een moeder die ik graag help. Maar hij verwacht dat ik blijf komen. Dat geeft spanning. Vaak loopt de communicatie vast en dan ontstaan er discussies.”

Die spanning kent hij al van jongs af aan. “Bij hem moesten we ons groot houden. Mooie uitjes waar ik zenuwachtig voor was. In pak naar een etentje… Ik kreeg soms buikpijn als ik wist dat ik weer moest. Ik stopte dat gevoel altijd weg, totdat het niet meer lukte.”

De kracht van een luisterend oor

Sindsdien spreekt Ruben elke week met jongerenwerker Kaj. “Hij is voor mij een soort sparringpartner,” vertelt hij. “We nemen samen de week door over mijn ouders, maar ook over andere dingen die me bezighouden. Wat voor mij werkt, is praten. Dan kan ik het loslaten.” Kaj blijft daarbij altijd onafhankelijk. “Hij stelt precies de juiste vragen. Daardoor wordt mijn hoofd rustiger. Ik denk veel, ook ’s nachts. Maar door de gesprekken voel ik beter wat ík nodig heb.”

Ruimte om te ademen

Ruben merkt dat hij nu bewuster ontspanning opzoekt. “Laatst ben ik alleen naar de bioscoop gegaan. Helemaal top. Je hoeft even niks, en dat is zó fi jn. Dat ga ik vaker
doen.”